Obserwuj nas na Google
Przed Wszystkimi Świętymi wydatki potrafią szybko się nazbierać. Kilka zniczy, wkłady, kwiaty, stroik i nagle przy kasie zostawiam znacznie więcej, niż planowałam. Dlatego zamiast kupować wszystko od nowa, wykorzystuję porządne szklane znicze przez kolejne sezony i wymieniam w nich przede wszystkim wkłady. Zaczęłam też zwracać uwagę na to, jak je przygotowuję przed zapaleniem. Okazuje się, że nawet długość knota ma znaczenie.
Zanim zapalę znicz, biorę do ręki nożyczki. Knot o długości około 5 mm ma palić się spokojniej
Zwykle wkład wyjmowałam z opakowania, wkładałam do znicza i od razu zapalałam. Nigdy nie przyszło mi do głowy, żeby wcześniej przyjrzeć się knotowi. Tymczasem właśnie od niego warto zacząć. Knot przed zapaleniem powinien mieć około 5 mm długości. Zbyt długi może powodować większy płomień i szybsze zużywanie parafiny. Po skróceniu płomień ma być stabilniejszy, a wkład spalać się wolniej i bardziej równomiernie. Nie tnę go jednak przy samej powierzchni. Chodzi o niewielkie skrócenie, a nie pozostawienie ledwie widocznej końcówki. Odmierzam mniej więcej pół centymetra i dopiero wtedy sięgam po zapalniczkę.
Zobacz także:
To drobiazg, który nie kosztuje mnie ani grosza. Szczególnie przed 1 listopada, kiedy przygotowuję kilka zniczy jednocześnie, po prostu ustawiam wkłady obok siebie i sprawdzam każdy knot. Warto też obserwować go później. Podczas długiego palenia na knocie może gromadzić się sadza. Wtedy jego stan również wpływa na zachowanie płomienia. Oczywiście jakiekolwiek poprawki robię dopiero po zgaszeniu znicza i ostygnięciu wkładu.
fot. Adobe Stock | rozentuzjazmowany
Drugi patent znalazłam we własnej kuchni. Wokół knota rozsypuję tylko odrobinę zwykłej soli
To metoda tak prosta, że początkowo podeszłam do niej z rezerwą. Potrzebna jest zwykła sól kuchenna, czyli produkt, który mam w domu praktycznie zawsze. Niewielką ilość soli należy rozsypać cienką warstwą na powierzchni wkładu, wokół knota. Ma to spowolnić spalanie i pomóc w utrzymaniu spokojniejszego płomienia. Kluczowe słowo to jednak „niewielką”. Nie zasypuję solą całej powierzchni i nie tworzę grubej białej warstwy. Nadmiar może przynieść odwrotny efekt. Kryształki mogą utrudniać dopływ stopionego wosku do knota, powodować nierównomierne spalanie, większe dymienie, a nawet doprowadzić do zgaśnięcia płomienia.
Szukasz oszczędności? To również warto sprawdzić: Florystka mogłaby policzyć za nią nawet 300 zł. Ja robię wiązankę na Wszystkich Świętych sama, bazę mam z ogrodu za darmo
Dlatego traktuję ten sposób jako kuchenny patent do wypróbowania, a nie receptę, przy której im więcej soli wsypię, tym lepiej. Cienka warstwa wokół knota w zupełności wystarczy. Dla mnie największą zaletą jest prostota. Nie jadę do sklepu po kolejny produkt. Sięgam po to, co już mam w szafce.
Nie tylko sól i knot decydują o tym, jak długo pali się znicz. Wiatr potrafi zepsuć nawet najlepiej przygotowany wkład
Możemy starannie przygotować wkład, a później postawić znicz w miejscu, gdzie płomień bez przerwy walczy z podmuchami. Wtedy cały wysiłek może nie dać oczekiwanego rezultatu. Wiatr przyspiesza i zaburza spalanie, a silniejszy podmuch może po prostu zgasić znicz. Dlatego wybór odpowiedniej osłony ma znaczenie. Zaleca się zabezpieczenie płomienia przed wiatrem i zwraca uwagę na stabilność samego znicza. Sama właśnie dlatego lubię większe szklane znicze, w których wkład znajduje się głębiej. Nie kupuję nowej obudowy przy każdej wizycie na cmentarzu. Gdy szkło jest całe i nadaje się do ponownego wykorzystania, czyszczę je i wkładam do środka nowy wkład.
To jest dla mnie prawdziwa oszczędność. Nie próbuję wyliczać, że szczypta soli zostawi w portfelu konkretną kwotę, bo czas palenia zależy od rodzaju wkładu, pogody i warunków na cmentarzu. Gdy jednak wkład pali się spokojniej i nie muszę wymieniać całego znicza, z czasem wydaję mniej. Ciekawy jest również patent z wcześniejszym schłodzeniem wkładu. Zaleca się włożenie go na kilka godzin do zamrażarki. Zimny, twardszy wosk ma topić się wolniej.
Nie łączę jednak wszystkich możliwych sztuczek naraz. Najprostsze są dla mnie dwie rzeczy, sprawdzenie knota i niewielka ilość soli. Nie wymagają specjalnych przygotowań i mogę zrobić je tuż przed wyjściem. Przed 1 listopada nie kupuję od razu torby nowych zniczy. Najpierw sprawdzam to, co zostało mi z poprzednich wizyt. W oszczędzaniu na zniczach największą różnicę widzę nie w jednym magicznym patencie, ale w kilku małych nawykach. Zaczynam od szafki, w której przechowuję obudowy po wcześniejszych wizytach na cmentarzu.
