Obserwuj nas na Google
Kiedyś cebulki kupione jesienią kojarzyły mi się wyłącznie z ogrodem. Sadzenie, czekanie przez całą zimę i wypatrywanie pierwszych zielonych końcówek dopiero wiosną. Tymczasem część z nich można potraktować zupełnie inaczej i przygotować tak, żeby zakwitły wcześniej w domu. Ta metoda nazywa się pędzeniem cebulek. Nie wymaga szklarni ani ogrodniczych sztuczek, ale trzeba zachować odpowiednią kolejność. Największy błąd popełniamy wtedy, gdy od razu stawiamy świeżo posadzone cebule w ciepłym mieszkaniu.
Tulipany i hiacynty sadzę jesienią, ale nie stawiam ich od razu na parapecie. Najpierw cebulki muszą dostać solidną porcję chłodu
Do zimowego pędzenia nadają się między innymi tulipany, hiacynty i narcyzy. Nie potrzebne są tutaj żadne nawozy. Cebule sadzę w doniczkach, w których później zostają na kolejne etapy wzrostu. I właśnie wtedy zaczyna się najważniejsza część całej zabawy. Zamiast przenosić je do ciepłego salonu, szukam dla nich chłodnego i ciemnego miejsca. Temperatura nie powinna przekraczać 10 stopni Celsjusza. To może wydawać się trochę przewrotne. Kupuję cebulki, sadzę je, a później zamiast postawić doniczkę na widoku, chowam ją w chłodzie. Właśnie ten etap przygotowuje jednak rośliny do późniejszego rozwoju. Ciepły parapet przychodzi dopiero później.
Zobacz także:
Przed sadzeniem można też zabezpieczyć cebulki przed chorobami grzybowymi. Wystarczy zanurzyć je na około pół godziny w przeznaczonym do tego preparacie, oczywiście zgodnie z jego instrukcją. Potem cebule trafiają do podłoża i zaczyna się czekanie. Nie przyspieszam tego etapu tylko dlatego, że chciałabym szybciej zobaczyć kwiaty. W pędzeniu cebulek właśnie chłód jest częścią całego procesu. Dlatego doniczka nie wędruje od razu obok kaloryfera ani na ciepły kuchenny parapet.
fot. Adobe Stock | JoannaTkaczuk
Czekam, aż z ziemi wyjdą kilkucentymetrowe pędy. Dopiero wtedy przenoszę doniczki do ciepłego mieszkania
To jest ta jedna ważna rzecz, o której pamiętam. Nie patrzę wyłącznie na kalendarz, tylko obserwuję cebulki. Gdy pędy mają już kilka centymetrów, kończy się chłodny etap. Wtedy zabieram doniczki do mieszkania i ustawiam je w temperaturze pokojowej. Zmiana warunków pobudza dalszy wzrost, który prowadzi później do pojawienia się kwiatów. I właśnie ten moment najbardziej lubię. Przez dłuższy czas właściwie nic spektakularnego się nie dzieje, a potem roślina zaczyna zmieniać się niemal z dnia na dzień. Zimą daje to szczególną satysfakcję, bo za oknem nie ma jeszcze mowy o wiosennych rabatach.
Szukasz domowych porad? To też warto sprawdzić: KonMari nie każe codziennie latać ze ścierką. Japoński sposób na porządek jest znacznie sprytniejszy, a bałagan nie wraca
Nie oznacza to jednak, że każda cebulka zakwitnie dokładnie w wybranym przeze mnie terminie. Rośliny rozwijają się we własnym tempie, a na powodzenie wpływają warunki, w których je trzymamy. Pędzenie daje możliwość uzyskania kwiatów wcześniej niż w ogrodzie, ale nie traktuję konkretnej daty jak gwarancji. Po przeniesieniu do domu pilnuję przede wszystkim podłoża. Nie dopuszczam do całkowitego wyschnięcia ziemi, ale nie zamieniam też doniczki w małe bagno. Nadmiar wody cebulkom nie służy. Najprościej regularnie dotknąć podłoża i podlewać wtedy, kiedy rzeczywiście tego potrzebuje. Dzięki temu zimowy parapet przestaje być miejscem z samymi zielonymi roślinami doniczkowymi. Hiacynty, tulipany czy narcyzy dają zupełnie inny efekt. Dla mnie to taki mały przedsmak wiosny, tylko przygotowany własnymi rękami kilka miesięcy wcześniej.
Cebulki można pędzić nawet bez zwykłej ziemi. W szklanym naczyniu korzenie stają się częścią dekoracji
Klasyczna doniczka nie jest jedynym rozwiązaniem. Cebulki można umieścić również w przezroczystym naczyniu z dekoracyjnymi kamykami. Wtedy widać nie tylko rozwijający się kwiat, ale również korzenie. Taka forma szczególnie pasuje mi do hiacyntów, bo sama cebula jest na tyle charakterystyczna, że nie mam potrzeby jej ukrywać. Jest też metoda pędzenia na wodzie. Tutaj trzeba jednak uważać na jeden szczegół. Cebula nie powinna być zanurzona. Z wodą kontakt mają korzenie, a odpowiednie położenie cebuli ułatwiają specjalne naczynia o zwężonym kształcie.
To ważne, bo wsadzenie całej cebuli do wody nie przyspieszy sprawy. W tej metodzie liczy się odpowiednie ustawienie i poziom wody. Jest też pewien minus. Według opisanej metody cebul pędzonych na wodzie nie wykorzystuje się później ponownie. Dlatego gdy zależy mi na zachowaniu cebulek, wybieram tradycyjną doniczkę z podłożem. Sama najbardziej lubię jednak najprostszy wariant. Kilka cebulek w jednej donicy wygląda naturalnie i nie wymaga wymyślnych dekoracji. Kiedy pojawiają się pierwsze kwiaty, to one robią całą robotę.
Kwiaty przekwitają, ale cebulek nie wyrzucam od razu do kosza. Daję liściom zaschnąć i szykuję rośliny do kolejnego sezonu
Po zimowym kwitnieniu łatwo uznać, że zabawa dobiegła końca. Ja jednak nie wyrzucam od razu całej zawartości doniczki. Najpierw usuwam przekwitłe kwiaty, ale zostawiam liście. Powinny naturalnie zaschnąć. Dopiero później cebule można wyjąć z podłoża i przenieść w suche miejsce. Wiosną takie cebule można posadzić w ogrodzie. Po zakończeniu sezonu dobrym pomysłem jest ponowne wykopanie ich w lipcu i przesuszenie. We wrześniu wracają na rabatę albo ponownie trafiają do przygotowania do pędzenia.
Podoba mi się ten zamknięty cykl. Jesienią zaczynam przygotowania, zimą mam kwiaty na parapecie, a później nie traktuję cebulek jak jednorazowej dekoracji. Daję im szansę wrócić do ogrodu. Najważniejsza zasada jest przy tym naprawdę prosta. Nie spieszę się z ciepłem. Najpierw cebulki dostają chłód i ciemność, później czekam na kilkucentymetrowe pędy, a dopiero na końcu przenoszę doniczki do mieszkania. Gdy w środku zimy na parapecie pojawia się pierwszy hiacynt, wiem, że jesienna cierpliwość miała sens.
